Οταν μιλάμε για ελληνική αρχαιότητα, συνήθως αναφερόμαστε σε τέλεια μνημεία και αψεγάδιαστα μυώδη σώματα. Υπήρχε ένας συμβολισμός πίσω από αυτές τις απεικονίσεις, αυτά τα σώματα δεν ανταποκρίνονταν απαραιτήτως στην πραγματικότητα. Οι αρχαίοι ήταν πολύ πιο συμπεριληπτικοί· σκεφτείτε ότι λάτρευαν έναν κουτσό θεό μέσα στο Δωδεκάθεο. Και όταν ανηφόριζε η πομπή προς την Ακρόπολη, στα Μεγάλα Παναθήναια, ανέβαιναν όλοι μαζί σαν κοινότητα, ανεξάρτητα από τη σωματική τους ικανότητα.
Αυτά μας θυμίζει η Μάνθα Ζαρμακούπη, καθηγήτρια Ρωμαϊκής Αρχιτεκτονικής στο τμήμα Ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια στο άρθρο της Ξένιας Γεωργιάδου στην Καθημερινή με τίτλο, Οι αρχαίοι είχαν και θεό με αναπηρία. Αφορμή για το άρθρο είναι η έκθεση «Μια αρχαιολογία της αναπηρίας» στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.
Φωτογραφία: Καθημερινή
Σημείο εκκίνησης για τη σχετική ερευνα αποτέλεσε η Ακρόπολη, ένα δυσπρόσιτο μνημείο. «Οι ακροπόλεις πάντα χτίζονταν σε θέσεις απόκρημνες για αμυντικούς σκοπούς, αυτός ήταν και ο λόγος ύπαρξής τους. Ωστόσο, όταν χτίστηκε ο Παρθενώνας, οι Αθηναίοι δημιούργησαν μια ράμπα για να μεταφέρουν τα υλικά, και στη συνέχεια αυτή λειτούργησε ως μονοπάτι για όλους», συνεχίζει η κα Ζαρμακούπη και διευκρινίζει ότι η αρχαία Αθήνα δεν χαρακτηρίζεται συμπεριληπτική επειδή επιδείκνυε ευαισθητοποίηση ανάλογη με αυτή των σύγχρονων κοινωνιών στο συγκεκριμένο ζήτημα –αν και υπάρχουν, για παράδειγμα, πηγές που βεβαιώνουν ότι η πόλη χορηγούσε επίδομα στους ανάπηρους κατοίκους της– αλλά γιατί οι διαχωρισμοί που περιθωριοποιούσαν κοινωνικά τους ανθρώπους με σωματική βλάβη γεννήθηκαν στο μέσον του 19ου αιώνα με τη Βιομηχανική Επανάσταση. Τότε ήταν που θεωρήθηκε πως οι άνθρωποι με κινητικές ή άλλες δυσκολίες καθυστερούσαν την εξέλιξη.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην Καθημερινή.