Πέρασαν ήδη αρκετές ημέρες από το δυστύχημα στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» που κόστισε τη ζωή στη Μαρία Λαδά. Όπως συμβαίνει συχνά, η είδηση εμφανίστηκε για λίγο στην επικαιρότητα και στη συνέχεια χάθηκε μέσα στη ροή των διεθνών γεγονότων των τελευταίων εβδομάδων. Κι όμως, τέτοια περιστατικά αξίζουν να μας κάνουν να σταθούμε για λίγο και να σκεφτούμε: πώς είναι στην πράξη η καθημερινότητα ενός ανθρώπου με αναπηρία όταν ταξιδεύει;
Στις 26 Φεβρουαρίου 2026, η Μαρία Λαδά, 67 ετών, από το Ληξούρι Κεφαλονιάς, τραυματίστηκε σοβαρά μετά από πτώση κατά τη διαδικασία αποβίβασης στο Διεθνές Αεροδρόμιο Αθηνών. Η αποβίβασή της γινόταν με ειδικό αναβατόριο που χρησιμοποιείται για επιβάτες με αναπηρία ή μειωμένη κινητικότητα, όταν το αεροσκάφος δεν συνδέεται με φυσούνα. Η Λαδά ήταν μια γνωστή μορφή του αναπηρικού κινήματος. Ιδρυτικό μέλος της Ένωσης ΑμεΑ «Υπερίων», είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής της στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ανθρώπων με αναπηρία. Έπασχε από το σπάνιο σύνδρομο Morquio και ταξίδευε από την Κεφαλονιά στην Αθήνα για να συμμετάσχει σε συνέδριο σχετικό με τις σπάνιες παθήσεις. Είναι τραγική ειρωνία το ότι έχασε τη ζωή της ενώ πάλευε για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρίες, χρησιμοποιώντας τον ειδικό εξοπλισμό που υποτίθεται πως θα προστάτευε τη ζωή της και θα της διασφάλιζε ασφαλή ταξίδια…
Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει σημαντικά βήματα στην προσβασιμότητα των μεταφορών για τα άτομα με αναπηρίες. Υπάρχουν κανονισμοί, υποδομές, ειδικές υπηρεσίες υποστήριξης. Ωστόσο, η εμπειρία του ταξιδιού δεν είναι ίδια για όλους. Πολλοί άνθρωποι με αναπηρία έχουν περιγράψει καταστάσεις όπου χρειάστηκε να εξηγήσουν επανειλημμένα τη λειτουργία ενός βοηθήματος κινητικότητας, να περάσουν από πρόσθετους ελέγχους ή να αντιμετωπίσουν προσωπικό που δεν έχει επαρκή εξοικείωση με τις ανάγκες τους.
Διάβασε όλο το άρθρο στην Rehabline Χρονόπουλος Γουγής.